Al twaalf jaar probeer ik als zelfstandig ondernemer mezelf voor te houden beter af te zijn dan bij een werkgever. Wat is nu het geval? Dat vind ik nog steeds. Blijkbaar voel ik de drang om verantwoordelijk te zijn voor mijn eigen succes of falen. Als ondernemer ben je om die reden extra strijdlustig. Is het niet om er voor te zorgen dat je omzet jaarlijks stijgt, dan is het wel om de concurrent een stap voor te blijven door vernieuwend te zijn in het geen je doet. Zoals een kunstenaar niet terug wil vallen in dezelfde thematiek, of een sporter die strijdt voor een plek hoger op de ranglijst.
Toch zit er ook een keerzijde aan ondernemerschap. Het is een wereld van gunnen, maar vooral ook van misgunnen. Als je niet oppast wordt het kaas van je brood gevreten, of worden er verhalen over je verspreid waar de honden geen brood van lusten. En waarom? Waarschijnlijk uit eigen belang of jaloezie. Maar ook die keerzijde maakt mij op een goede manier strijdlustig. Ik had er ookvoor kunnen kiezen om thuis op de bank op mijn fluit te gaan zitten spelen,maar helaas ben ik niet muzikaal aangelegd. Dus neem ik die kant van de medaille voor lief en probeer ik daar mijn eigen weg in te bewandelen. Misschien zit er wel een masochistische kant in mij die juist wil ageren tegen die invloeden. Heerlijk tegen de stroom in.
Zo hadden wij onlangs met de uitgeverij een stand op Manuscripta, een tweedaagse boekenbeurs in de Westergasfabriek in Amsterdam. We hadden veel aanloop en men reageerde bijzonder positief op ons ‘aanbod’.
- “Zo jongeman, een nieuwe uitgeverij?”
- “Nee mevrouw, we bestaan al een paar jaar”.
- “Oh, De Boekenmakers? Nog nooit van gehoord. Waar zitten jullie ergens in Amsterdam?”
Op de Frankfurter Buchmesse van 2007 gebeurde nagenoeg hetzelfde:
- “Gutentag! Sie machen schöne bücher. Viel fußbal, nah? Sie sind ein Verlag aus Amsterdam? Ja, ich kenne noch immer Johann Creuff.”
- “Entschuldigung, wir sind aus Eindhoven und ich kenne nur die große fussballspieler Willy von der Keulen”.
Einde dialoog, weg contact.
Lichtelijk gekleurd door mijn chauvinisme is het vooral het gemak waarmee de mensen conclusies trekken. Soms bij gebrek aan beter, vaak door arrogantie. Dan komen er bij mij tegendraadse krachten los. Om die reden vond ik het geweldig dat wij met Scherpontwerp, als klein Eindhovens ontwerpbureau, enkele jaren terug boven vijf grote bureaus uit de hoofdstad verkozen waren om notabene de Amsterdamse Uitkrant te ontwerpen. Zoals ik er ook maling aan heb als men verwacht dat je als ondernemer beter VVD kunt stemmen, terwijl ik al sinds jaar en dag linksdragend ben.
Maar ach, de pot verwijt de ketel dat ie zwart ziet gaat zeker op voor mijzelf. Ik heb blijkbaar problemen met de ‘verrandstedelijking’ en scheer daarmee iedereen over één en dezelfde kam. Hypocriet als ik ben zit ik iedere twee weken in 020 voor overleg, bang dat men de drempel om naar 040 te komen te hoog vindt. Het is zoals het verhaal van de kleine David die vecht tegen reus Goliath...
Laat ik nou toch David heten...
