Terwijl Eindhoven transformeert tot Lampegat en duizenden bezwete lijven door de sneeuwstorm van kroeg naar kroeg hossen, vlucht ik via de achterdeur naar het noorden van het land. Naar Bergen, uitwaaien aan de kust. Dat is niet tegen dovemansoren gezegd. De strenge winter heerst over de brede stranden van de Noord-Hollandse kustlijn. In een hoek van 45 graden de ijskoude wind trotseren en ploegen door het mulle zand. Héérlijk!
Nee, carnaval en ik dat is geen gelukkige combinatie. Daarbij hangt er in Eindhoven niet een échte carnavalscultuur die mij op welke manier dan ook op andere gedachten zou kunnen brengen. Er zijn mensen die een heel jaar werken aan een ‘thema’, die bouwen aan een praalwagen (altijd weer dezelfde fantasieloze papier-maché figuren met zo’n grote ronddraaiende kop en een te grote neus...) en die weken achter de naaimachine zitten voor hun uitdossing. Heb ik respect voor, maar vind ik écht zonde van de tijd. De andere categorie laat zich volgooien met brandstof uit Lieshout om het –volgens eigen zeggen– dán pas erg leuk te hebben. Vind ik zo voorgeprogrammeerd gezellig doen, dat ik ook hierin geen spontane rol van betekenis kan vervullen. Geen polonaise voor mij dus.
Tijd om er een week tussenuit te knijpen en m’n longen vol zilte zeelucht te pompen. Even weg van alles. Geen afspraken, geen mails, geen telefoon… Hoewel, zaken gaan gewoon door en bereikbaar blijven voor urgente kwesties vind ik alles behalve hinderlijk. Maar die afstand werpt toch een flauwe drempel op, net hoog genoeg voor velen om me niet te storen en dat biedt ruimte voor nieuwe ideeën en energie.
Dat is allemaal leuk gezegd Van Iersel, maar waarom ben ik niet in staat die frisheid als een sjabloon te reflecteren op mijn ‘gewone werkweken’? Je kunt het immers zo druk maken als je zelf wilt. Geen uren om de uren, maar de agenda louter nog inrichten op inhoud. Dan komt de winst vanzelf.
Terug in Eindhoven schud ik dan ook direct mijn agenda leeg met al het overbodige en ruim ik plaats in voor mijn daadwerkelijke ambities en voornemens. Tijd die ik anders kwijt zou zijn aan inefficiënt slap geouwehoer. Vanaf nu zal ik resoluter zijn in mijn overwegingen. Ik heb altijd de naïeve gedachte gehad om het allemaal zelf te willen, kunnen en moeten en dat moet écht veranderen. Een dag heeft nu eenmaal maar 24 uur en ik zoek nou juist naar de synergie tussen werk en privé (“Home is where the heart is” – Tom Waits) om hetzelfde resultaat te krijgen als zou ik uitwaaien aan zee of binnenkort zelfs in New York…
Tijd dus om de wind uit een andere hoek te laten waaien. Krachten bundelen, samenwerken en nóg slimmer delegeren is de sleutel in deze koerswijziging. Uiteindelijk komt het er in deze schrale, maar ook relativerende tijd op neer dat er gewoon stevig gebuffeld moet worden. Ik verwacht dat dit op termijn me geen windeieren zal leggen. Dus wat mij betreft: gas erop!
